Księgarnia internetowa - zapraszamy do zapoznania się z ofertą ponad 25 000 książek, podręczniki, komiksy, powieści itp.
Wystarczy wpisać w polu wyszukiwarki autora lub część tytułu.
Kilkadziesiąt szkiców autorów różnych pokoleń składa się na pierwszy tak rozległy i wielostronny obraz polskiego teatru minionych dwóch dekad. Jest to obraz zbudowany na skrzyżowaniu różnych perspektyw ? historycznej, antropologicznej i estetycznej ? ukazany jako pole nieustannych negocjacji: z tradycją, z przeszłością, z oczekiwaniami dyktowanymi przez aktualny czas i dane miejsce. Teatr polski uwikłany w dylematy zarówno współczesnej sztuki, jak i polityki staje się odbiciem dynamicznych przemian współczesnego polskiego życia artystycznego i społecznego.
Dzięki pracom wielu adaptatorów stały się dzieła Kafki znaczącym i ważnym składnikiem światowego repertuaru teatralnego. Przy czym, od strony formalnej rzecz biorąc, ich sceniczne wersje nie stanowiły na ogół żadnej rewelacji. Precyzyjnie skonstruowane powieści i opowiadania były przenoszone na scenę w sposób niejako klasyczny. Zamieniały się tam ?sztuki?, posiadające ?normalną? akcję, określo ne postacie (na tyle, na ile są one w ogóle określane w prozie) oraz miejsce dziania się. Czasem te przedstawienia miały pewien niep okojący charakter, bliski technice marzenia sennego. W sumie były to raczej spektakle ?tradycyjne?, w których wymowa tekstu znaczyła więcej niż inscenizacja.
Czym jest Alfabet teatru? Najkrócej: zbiorem różnej długości haseł dotyczących teatru. A konkretniej: czymś w rodzaju słownika pojęć i terminów teatralnych - tych całkiem zasadniczych i tych trochę mniej. Wszystkie one składają się na bogaty i kolorowy świat teatr u, gdzie swoje miejsce ma zarówno aktor, autor czy dekorator, ale też portiernia i deska sceniczna. Znajdziecie tu fakty, pojęcia i zjawiska dotyczące historii i teorii teatru, a także obyczajów, z których wiele może się komuś postronnemu wydać co najmniej zdumiew ających.
Aniołom i światu widowisko to książka o teatrze, który chce ?uderzać w niebo?. O teatrze, który bawi, kształci intelekt, rozszerza h oryzonty i stawia nowe wyzwania. Obok Jerzego Grotowskiego i ?Gardzienic?, którym autor poświęcił najwięcej namysłu, znalazły się w tej książce szkice o artystach i recenzje spektakli, między innymi Krystiana Lupy, Kazimierza Dejmka, Jerzego Grzegorzewskiego, Krzy sztofa Warlikowskiego, Józefa Szajny, Petera Brooka czy Jana Klaty. Wiele miejsca zajmują rozmowy z twórcami ? aktorami i reżyserami . Z pozycji teoretyka, ale również świadka i uczestnika opisywanych przedstawień, projektów, zdarzeń teatralnych i parateatralnych, Tadeusz Kornaś przedstawia fascynującą konstelację różnorodnych postaw artystycznych, światopoglądów i estetyk, dzieląc się z czytel nikiem zarówno ogromną wiedzą, jak i emocjami swoich poszukiwań i objawień.
Jan Michalik należy do najwybitniejszych polskich teatrologów. Współpracował z twórcami krakowskiej teatrologii, ale na kształt jego warsztatu badawczego w największym stopniu wpłynęły doświadczenia historyka literatury. Spektrum zainteresowań badawczych Jana Michalika jest rozległe. Jest najwybitniejszym znawcą polskiego teatru w byłym zaborze austriackim; badał teatr w różnych kontekstach i aspektach. Interesował się nie tylko teatrem jako zjawiskiem artystycznym - penetrował polskie i zagraniczne archiwa, odsłaniał to, co w różny sposób świadczyło o kulturze teatralnej Polski od połowy, co najmniej, XIX stulecia.
Tom zawiera przygotowane przez Juliusza Osterwę w latach drugiej wojny światowej sceniczne opracowania Antygony, Hamleta i starotest amentowej Księgi Tobiasza. Książka jest kolejnym etapem długofalowego procesu udostępniania niepublikowanej spuścizny rękopiśmiennej twórcy Reduty, rozpoczęteg o w latach 80. przez Ireneusza Guszpita. Zamieszczone w niej opracowania są autonomicznymi dziełami sztuki oraz sugestywnymi propozy cjami interpretacyjnymi i scenicznymi. Stanowią także cenne'' źródła historyczne, stwarzające niezwykle rzadką okazję-przyjrzenia się procesowi twórczemu wybitnego artysty. Opracowania te przeznaczone były dla Teatru Społecznego, którego ideę Osterwa rozwijał niemal od początku swej pracy scenicznej, a w łatach czterdziestych ostatecznie sformułował.
Książka Być i nie być Tomasza Platy to pierwsza w polskiej myśli teatralnej tak wyrazista próba uczynienia z dekonstrukcji nie zaled wie punktu odniesienia, lecz zasadniczego horyzontu rozważań o teatrze. Przedmiotem swojej obserwacji autor czyni w pierwszym rzędzi e ''metafizykę obecności'', strukturę kluczową tak dla teatru, jak dla filozofa dekonstrukcji Jacques`a Derridy. Każdy teatr - twierdz i Plata - lokuje się między dwoma biegunami, między obecnością a nieobecnością. W rezultacie stanowi więc dowód na nieskuteczność ro szczeń metafizyki obecności, podważa podział ustanowiony w imię kategorii tożsamości i jednoznaczności. Tę nierozstrzygalność Plata znakomicie analizuje na przykładzie dokonań kontrkulturowych twórców lat 60., spadkobierców Artauda, dla których scena miała być nie odmiennie przestrzenią obecności. Czy aktor jest obecny na scenie czy raczej maskuje swoją obecność? A tworzona przezeń postać? Jest czy nie jest? Te pytania wyznaczyły pod koniec XX wieku ważny zwrot w pojmowaniu teatru i performansu. Plata jest jednym z pierwszy ch, którzy konsekwentnie zadają te pytania w Polsce i wobec rodzimych poszukiwań teatralnych, umieszczając je na tle powszechnym. Ba rdzo cenna praca. Tomasz Kubikowski
Podjęcie kwestii chóru we współczesnym dramacie i teatrze wymaga prześledzenia wielu różnych tradycji oraz uwzglęnienia różnych sposobów ich widzenia i interpretacji. Autorka monografii wychodzi od przedstawienia prowadzonych u początku i końca XIX wieku przez artystów, filozofów i badaczy uniwersyteckich dyskusji nad antyczną tragedią. Następnie zwraca uwagę na wpływ, jaki na nasz obraz antyku miały filologiczne i poetyckie przekłady oraz teatralne inscenizacje (m. in. Maxa Reinhardta i Teatru Gardzienice) greckich tragedii, by w końcu pokazać różnorakie wcielenia persony chóru w teatrze XX wieku - w sztukach Claudela Yeatsa, tekstach Wyspiańskiego i Białoszewskiego oraz w teatrze Tadeusza Kantora
W 1959 roku ukazał się poświęcony teatrowi romantycznemu monograficzny zeszyt ''Pamiętnika Teatralnego''. Zmienił on gruntownie myślen ie o polskim dramacie romantycznym, który dotąd uważano za niesceniczny, przeznaczony do lektury. Okazało się, że wielkie dzieła nas zych romantyków powstawały z myślą o scenach zachodnioeuropejskich, które oni dobrze znali i byli zafascynowani ich możliwościami in scenizacyjnymi. Dowodzi tego również Magdalena Chacko w swej książce, wpisując się w tradycję tych badań. Autorka obszernie omawia k onwencje inscenizacyjne oraz style gry aktorskiej obowiązujące w ówczesnym teatrze i pokazuje, w jaki sposób inspirowały one Juliusz a Słowackiego i wywarły wpływ na kształt sceniczny jego dramatów. Odpowiada także na pytania: Na czym polegało ''myślenie teatrem'' au tora Balladyny? l czy jego dramaturgia przyczyniła się do przemian w teatrze polskim drugiej połowy XIX i początku XX wieku?
W opiniach wielu komentatorów oraz czytelników popularność współczesnych polskich dramatów pozostaje jedynie kwestią chwilowej fascynacji tekstami traktującymi o najgorętszych wydarzeniach pisanych językiem, wykorzystującym modne współcześnie dyskursy medialne. Zgodnie z tym dość powszechnym poglądem dramaty stają się rodzajem medialnych newsów, które trafiają w chwilowe oczekiwania oraz fascynacje odbiorców, jednak ich popularność wyczerpuje się wraz z pojawieniem się nowych ciekawostek oraz atrakcji. Z jednej strony zbiór analizowanych przez autorów niniejszego tomu dramatów może zatem okazać się jedynie modną efemerydą, z drugiej strony trudno nie dostrzegać znaczącej popularności formy dramatycznej, która w ostatnich latach stała się częstą formą wypowiedzi młodych twórców. Fragment ''Wstępu''
